Burnout is voor mietjes!

GettyImages_92295998 ei bloem - kopie

Bijna anderhalf jaar geleden ben ik in een burnout terecht gekomen. Ik dacht altijd een burnout is voor mietjes, dat zal mij nooit gebeuren. Zit tussen de oren, schop onder je kont en gaan maar weer. Dus toen de eerste signalen als moe, slecht slapen en totaal geen concentratie zich aandienden ben ik eerst 2 weken thuis geweest om een beetje bij te komen en toen snel weer begonnen met mijn werkzaamheden. Niet op volle kracht natuurlijk maar iets rustiger aan. Na een half jaar doormodderen in eigen werkzaamheden en opbouwend in tijd bleef ik hangen.

En goed ook.

Ik kwam elke dag uitgeputter thuis, was steeds vaker ziek en mijn hoofd deed niet meer mee. Totaal geen concentratie meer. Toch bleef ik maar doorgaan (op karakter en wilskracht) en hooi op mijn vorkje nemen.

Ik voelde me zo opgejaagd door het werk met als gevolg dat ik eigenlijk nog meer onderuitgleed. Ik kon niet meer zelfstandig nadenken. Uiteindelijk was het zo erg dat ik letterlijk geen steek meer kon tellen (was nl. begonnen met breien om weer iets ontspannends te doen, maar zelfs dat lukte me niet meer). Wat gebeurde hier?

Door mijn vrienden en familie ben ik toen stevig in mijn nekvel gepakt en tot stilstand gebracht. Ik moest stoppen met willen doorgaan en leren accepteren dat ik in een burnout zat. Op eigen(wils)kracht kwam ik er echt niet meer uit dat was wel duidelijk en toen ben ik op zoek gegaan naar professionele begeleiding.

Via via ben ik in contact gekomen met de Burnout Adviesgroep.

Bij mijn eerste kennismakingsgesprek met mijn begeleidster Susanna had ik gelijk een goed gevoel. Susanna kwam energiek, doortastend en daadkrachtig op me over.

Het traject wat we in zouden gaan werd heel goed en helder aan me uitgelegd zodat ik wist waar ik aan toe was. Dit had ik zo nodig. We zijn vervolgens een vrij strak traject ingegaan en zagen elkaar zo om de 2 weken. In dit, vrij korte, tijdsbestek heb ik echt heel veel geleerd. Wat voor mij met name in het begin belangrijk was, is leren om tot rust te komen en de acceptatie; accepteren dat ik in een burn-out zat. Dat was intensief en spannend. Dit vond ik heel moeilijk. Maar ik kreeg duidelijke handvatten en kaders.

De ‘thuisopdrachten’ die ik hiervoor mee kreeg pasten bij me en ik vond sommige opdrachten uiteindelijk zelfs leuk. Het gaf mij energie iets wat ik al heel lang niet voelde. Het was intensief soms maar telkens raak!

Wat mij in dit traject met name heel goed heeft geholpen zijn het maken van de reflecties (+ de bespreking daarvan) en de directe, concrete maar ook warme manier van begeleiding tijdens de sessies, op zo’n manier dat ik zelf de antwoorden kon vinden. En mijn sterke en zwakke kanten weer in beeld kreeg en leerde zien wat bij me paste en wat niet. Mijn innerlijk kompas weer te zien en voelen. En ik kreeg de ruimte om dat innerlijk kompas weer te gaan volgen.

Ik vond het ook heel fijn dat we konden lachen om sommige situaties of karaktereigenschappen die op tafel kwamen. Dit werkte voor mij erg relativerend. En daardoor kon ik er actief mee aan de slag. Dat was mooi en overweldigend omdat ik dit gevoel zo lang niet had kunnen toelaten.

Wat mij veel heeft gebracht is het leren afwisselen van “hoofd” en “hand” activiteiten. Op die manier doe je een ander beroep op je beide hersenhelften.

Het meeste plezier heb ik gehad met het maken van een moodbord of visionboard. Het was heerlijk om me hier in ‘te verliezen’. Mede hierdoor werd het me weer duidelijk wie ik eigenlijk ben, wat ik leuk vind en waar mijn hart ligt. Doordat ik te veels te veel in mijn hoofd zat was het ‘doen’ namelijk totaal geblokkeerd geraakt en was ik mijn zelfvertrouwen dusdanig verloren dat er niks meer uit mijn handen kwam. Door het maken van o.a. dit moodbord kreeg ik weer plezier in het doen en begon mijn creatieve energie weer wat te stromen.

Ik ben inmiddels weer aardig op de goede weg, gelukkig; maar opkrabbelen uit een burnout duurt helaas lang. Door dit traject ben ik erachter gekomen dat het belangrijk is om te doen wat bij je past en voor jezelf op te komen/grenzen aan te geven. Dit laatste blijf ik moeilijk vinden maar het gaat me wel steeds beter af. Ik gebruik de tools uit mijn traject nog dagelijks. In overleg met mijn huidige werkgever zijn we nu overeengekomen dat ik op zoek ga naar ander werk in een (kleinschaligere) werkomgeving, welke beter bij me past en waar ik beter tot mijn recht en uit de verf zal komen. Door mijn traject heb ik daar ook alle vertrouwen in.

Daarnaast ben ik me aan het oriënteren wat de mogelijkheden zijn om voor mezelf als ZZP-er aan de slag te gaan. Kortom; nieuwe ronde, nieuwe kansen, ik heb er weer zin in!

Famke